Nasze życie nieustannie się zmienia. Kolejne niespodziewane przypadki, nieprzydarzalne przygody, zwykłe codzienności – motywują do zdefiniowania tego, jak postrzegamy świat i jacy chcemy być. W jaki sposób możemy oddać obecny stan naszego bytu oraz określić, jakie zmiany w nim zaszły? Mamy do dyspozycji niezwykłe i bardzo użyteczne narzędzie, którym jest język.

Język jest żywy, a to oznacza, że podlega nieustającym zmianom, reaguje bardzo dynamicznie na wszelkiego rodzaju nowości. Kto tworzy ów system znaków? My, jego użytkownicy. Na samym początku pojawia się potrzeba nazwania czegoś, która rodzi słowo – neologizm. Funkcjonuje ono w uzusie (zwyczaju) określonej grupy ludzi. Jeżeli „się przyjmie”, to po jakimś czasie zostaje „zatwierdzone”, czyli uznane za poprawne.

Jedni dobierają słowa, wzorując się na cenionych przez nich autorytetach (profesor, filolog, poeta, gwiazda telewizji, raper); drudzy kierują się zasadą ekonomiczności języka – wypowiedź ma być zwięzła, rzeczowa, a nie zawierająca zbędne słowa, dygresje; trzeci największą uwagę przywiązują do kryterium estetycznego – w sposób subiektywny mogą wybrać, jaka forma danego wyrazu pieści ich ucho, a jaka przyprawia o konwulsje.

W Polsce istnieje Rada Języka Polskiego (RJP), która jest organem sprawującym pieczę nad językiem. Członkowie Rady przy pomocy swej znamienitości określają, co jest w nim dobre, słuszne i w końcu poprawne, a co już nie. Funkcjonuje ona oczywiście za pieniądze podatników, którzy dbają (a przynajmniej z założenia powinni dbać) o mowę ojczystą.

Ostatnio dowiedziałam się, że na niedawnej konferencji językoznawczej Znamienitości Rady uznały, że kryterium autorytetu językowego należy odsunąć na dalszy plan, bowiem ważniejsze winno być kryterium ekonomiczności! Od razu zaczęłam się zastanawiać, w jakim celu takowe stwierdzenia, czy później przepisy umieszczane w słownikach, zostają wygłaszane na tego typu konferencjach i jak wiele jest jeszcze bezsensowności w istnieniu RJP. Któż z najzwyklejszych użytkowników języka przejmie się postanowieniami Rady? Kto nagle przestanie podążać za autorytetem i zacznie przedkładać jedną zasadę nad drugą? Przecież większość z nas nawet nie zdaje sobie sprawy z ich istnienia! Jeśli chcemy mówić jak raper, to nadal będziemy chcieli!

Bardzo cenię sobie miłośników języka, którzy interesując się nim, potrafią go wzbogacać, modyfikować, a nawet bawić się! I choć czasami ich zachowania mogą mi się nie podobać, to znajduję dwa poważne powody, dla których od RJP wolę właśnie owych miłośników – po pierwsze nie narzucają mi niczego, choć zapytani zawsze są chętni do udzielenia potrzebnej informacji; po drugie działają z potrzeby duszy, z pasji, z namiętności, a nie za cudze pieniądze!

Szaleństwo! Nagle okazało się, że ja, Simone Johnson, krytykuję Radę Języka Polskiego, uważając ją za mało potrzebną, choć na forach wymądrzam się na tematy związane z poprawnością językową. Ano, uważam siebie za miłośniczkę języka i, bawiąc się językiem, serdecznie podziękuję RJP za przejadanie moich podatków na nic nieznaczących konferencjach – RIP (rest in peace).

Dlaczego zatem pilnuję poprawności naszej mowy? Dlatego, że chciałabym móc porozumiewać się bez przeszkód! O wiele łatwiej będzie nam znaleźć wspólny język nie tylko wtedy, gdy dane desygnaty (rzeczy) określimy konkretnymi nazwami (róża to róża, a jabłko to jabłko, nie na odwrót), ale również wtedy, gdy będziemy posługiwali się tym samym kodem zapisu słów. „Tfuj rzułty rzułf rzyje na sachaże?” To pytanie byłoby trudne do zrozumienia, jeśli zapisywalibyśmy je w dowolny sposób. Nadrzędna funkcja języka? Komunikatywna!

Zbliża się koniec mojej prezydentury i dlatego chciałabym się Państwu pokłonić i podziękować za wspólnie spędzony czas. Urosły mi skrzydła, gdy po wyborach przekonałam się, że obdarzyli mnie Państwo zaufaniem i sympatią. Zrozumiałam kilka nowych rzeczy, gdy byłam chwalona i ganiona za swoje postępowanie. Chciałam utrzymać porządek w naszym świecie i zachęcić wszystkich do dyskusji na tematy, o których rozmawialiśmy niezwykle mało, bądź wcale. Zapragnęłam zmierzyć się z wyzwaniem, jakim jest pełnienie funkcji Prezydenta. Mam nadzieję, że znajdą Państwo we mnie coś wartego uwagi, coś zwyczajnie dobrego. Czy warto było nam spotkać się w takich okolicznościach? Tak, dla mnie warto. Teraz odchodzę mądrzejsza, bogatsza o kolejne doświadczenie. Może dla jednych zostanę wzorem do naśladowania w pewnych kwestiach, może dla innych będę przestrogą… Obserwujmy świat, by zauważać, co jest dla nas dobre, a co nie.

Wszystkiego dobrego!

Simone Johnson

23. Prezydent świata POLITIKA

NIETUZINKOWA WYPOWIEDŹ

Agrypina Sikorska
„Boże, uchowaj! Gdyby tak się stało, to bulimia i odruch wymiotny musiałyby zostać wpisane na listę chorób zawodowych pracowników administracji państwowej. Ja sama od razu zmieniłabym zawód!”

Jakub de Saint Lucie
„Ale dramat nie może być fajny. Nawet logicznie mówiąc…”

Dragon Król Smoków
O Lewicy
Mają Program beta,
czyli: „Róbta co chceta” !

O Prawicy
Pilnie poszukują nowego dilera,
do „Listy Szwindlera”.

O Centrum
Eksperty, świętości – o matko, nie zlicze,
co drugi to wredne wielebne oblicze.

Simone Johnson
„Mam nadzieję, że zrozumienie mojego stanowiska nie jest zbyt wymagające.”

Simone Johnson
„”Pompowanie to taka czynność wykonywana przez pomponiary, czyli czirliderki. One właśnie nie powinny „pompować publicznych pieniędzy”.”

Edward Cichy
za dwa wydania gazety:
http://www.politika.pl/salon/artykul/7955
http://www.politika.pl/salon/artykul/7957

Michał Sawowski
„Niniejszym ogłaszam, że Pan Jakub De Saint Lucie oficjalnie zasiadł na stolcu marszałkowskim. „

Patysiek Kwasiborski
za artykuł:
http://www.politika.pl/salon/artykul/7950

Pełną parą ruszyła kampania wyborcza, zarówno parlamentarna, jak i prezydencka. Na forach zrobił się większy ruch, w kilku tematach zawrzało, gdzieniegdzie poleciały skry. To już chyba ostatni właściwy moment, by móc napisać o „syndromie końca rozgrywki”.

Kilka dni temu wszystko zaczęło cichnąć. Gdzieś w oddali dały się słyszeć jedynie pogwizdywania hulającego wiatru. W poszczególnych wątkach pojawiało się coraz mniej wypowiedzi, inne z kolei świeciły całkowitą pustką. Tylko gdzieniegdzie na wyschniętych miedzach ukazywał się kłębek powyginanych krzaków, szybko pomykający ku bezkresowi ciszy. Politicki western rozgrywał się w najlepsze i, jak przystało na najlepszy western, wyjątkowo senną atmosferę przerwało kilku niepogodzonych ze światem, którzy zaczęli wygłaszać swoje najsłuszniejsze pod każdym względem poglądy. Wszystko po to, by zawojować świat.

Chyba każdy z nas choć raz w życiu chciałby móc cofnąć czas. Zazwyczaj jest to niemożliwe i fakt ten niezwykle mocno nas frustruje (gdy jesteśmy młodzi) lub, przypominając sobie o nim, tylko wzdychamy ciężko (gdy zaczynamy być starzy). Jednak teraz znajdujemy się w wirtualnym świecie, który przecież da się w dużym stopniu modyfikować, wedle uznania. Posiadamy trzy wcielenia i w dowolnym momencie kariery przeprowadzamy całkowite operacje zmiany osobowości, zwane plastycznymi. Mamy również możliwość zamknięcia swojego osiemdziesięcioczteroletniego życia, które po krótkiej przerwie możemy napisać całkowicie od nowa! Słowo daję!

Nie ważne, jak głupią ustawę przyjęliśmy, nie ważne, że pięć razy nie odbiliśmy karty pracy, nie ważne, że straciliśmy na giełdzie sporo oszczędności… Wszystko możemy naprawić, mamy szansę, by dążyć do doskonałości! O czym myślimy pod koniec życia? Zastanawiamy się nad tym, co zrobiliśmy dobrze, a co wymagałoby poprawy – popadamy w melancholijny nastrój, „syndrom końca rozgrywki”, który daje o sobie znać ospałością, stagnacją, niechęcią… Dlaczego bowiem starać się coś zmienić na dwa dni przed końcem „życia”, gdy za chwilę będziemy jak nowo narodzeni – świeży, pełni nowych sił witalnych, optymistycznie nastawieni do świata, mając przed sobą osiemdziesiąt cztery dni szans na zrobienie czegoś naprawdę, naprawdę dobrego? Kto przejmuje się tym, co już było? Patrzmy w przyszłość – przecież tylko na nią mamy wpływ!

Gonimy za kolejnymi sytuacjami, życie nabiera tempa. Często udaje nam się być na fali, choć czasem prąd porywa nas w złym kierunku (znów niepotrzebna kłótnia na forum). Jesteśmy na szczycie popularności i robimy wszystko, by na nim pozostać, zapominając o „zarządzaniu majątkiem” (znów nieodbita karta pracy). Spieszymy się, by zrobić wszystko na czas i dajemy ponieść się emocjom („ach, znów omsknął mi się palec i zagłosowałem nie tak, jak chciałem”). Mamy na głowie tyle tematów do omówienia, tyle wyborów do wygrania, tyle do zdobycia, zobaczenia, sprawdzenia… Biegnąc, zbliżamy się do momentu, w którym zaczynamy patrzeć wstecz, liczyć popełnione przez nas błędy, robić postanowienia noworozgrywkowe: „od teraz nie będę już taki a taki…” Myślimy, że osiemdziesiąt cztery dni temu byliśmy młodzi i nierozsądni, zapominając o historii, która powinna nas czegoś nauczyć. Obiecujemy sobie nie robić tak nigdy, przenigdy więcej. Podnosimy wzrok ku niezbadanemu horyzontowi kolejnej rozgrywki z myślą „przyszłość jest nasza, a co się stało, to się nie odstanie”.

Co na to historia? Lubi się powtarzać…

A nie mówiłam?

Simone Johnson

23. Prezydent świata POLITIKA

Dzisiejszy dokument to kolejna dobra ustawa, odkąd piastuję swoją funkcję. Nakładanie wysokich kar na stadionowych łobuzów, którzy niszczą widowisko, nie tylko innym kibicom, ale także sportowcom, którzy je tworzą, skutecznie zniechęci ich do popełniania rozbojów i pozwoli wymóc poprawę. Za to Ci najbardziej zatwardziali, zwykli chuligani i bandyci zostaną raz na zawsze wyeliminowani z życia kibicowskiego. Co prawda nie ma tu zapisu, jak miałoby to być sprawdzane za każdym razem przy wejściu na stadion, ale wiadomo, że ustawy z naszego politickiego świata nigdy nie będą dokładne i rozbudowane (chociaż dzisiejszy dokument i tak jest dosyć bogaty w założenia). Osobiście uznaję, iż to co niezbędne, jest zawarte w zdaniu: Ustawa zakłada, że informacje na temat obywateli objętych zakazem stadionowym będą przekazywane oraz wzajemnie egzekwowane przez wszystkie zainteresowane instytucje i urzędy w krajach Unii Bardziej Europejskiej. Generalnie jak uczy przykład z Wysp Burżuazji, ten model zakazów i kar, jest bardzo skuteczny, o czym może świadczyć spadek chuligaństwa, jaki tam nastał (o to przecież też nam chodzi). Ponadto Wyspy Burżuazji mają najbardziej dochodową ligę piłkarską na świecie, a brak bandytów na stadionach raczej w tym pomógł, aniżeli przeszkodził.

Co do skutków jakie będzie ze sobą niosło przyjęcie ustawy… To jest naturalną koleją rzeczy, że im większy spokój na stadionie, tym mniejsze nakłady będą ponoszone na oprawę. Jeśli system będzie działał sprawnie, tendencja bezpieczeństwa się podniesie, wtedy będziemy mogli sobie pozwolić właśnie na cięcia kosztów, ale także wprowadzenie udogodnień, których wcześniejsze wprowadzenie nie mogło być możliwe, bo było sposobnością do wywołania niebezpieczeństwa.

Jeśli organizm jest chory, to ustawa, która ma za założenie uzdrowienie go, powinna zostać wprowadzona i egzekwowana. Dla dobra wszystkich widzów (ci, którzy nie chodzą obecnie na stadiony ze względu na niebezpieczeństwo, dużo chętniej powinni ruszyć do kas biletowych) i sportowców (aby nie musieli się wstydzić za swoją kibicowską brać, by mogli spokojnie się przygotowywać, trenować i z kim się identyfikować).

Propozycja głosowania – ZA

Cyprian Cyprys Kalinicz
Sekretarz Stanu ds. Polityki Wewnętrznej i Administracji

Czy jesteście szczęśliwi? Często mawia się, że polityka to wybieranie mniejszego zła. Na czym jednak polega życie?

Ludzie marzą o byciu pijanymi szczęściem! Chcą tarzać się w pieniądzach, nurzać w dobrobycie, mieć czyste sumienia i nie czuć bólu, strachu, zazdrości… etc. Wszyscy dążymy do sprawiania sobie przyjemności, chcemy czuć się dobrze. Bardzo często działamy wprost – kupując lody, wybieramy ulubiony smak; idąc na spacer, wkładamy najwygodniejsze (mężczyźni) lub najładniejsze (kobiety) buty – mężczyźni lubią rywalizację i chcą dojść jak najdalej, kobiety cenią sobie styl i estetykę, dlatego chcą czuć się piękne; jadąc do domu autobusem, potrącamy Bogu ducha winne staruszki, by zająć miejsce siedzące (najlepiej przy oknie). W taki ostentacyjny sposób dajemy innym jasno do zrozumienia, czego potrzeba nam do szczęścia. Czasami jednak działamy z pozoru nierozsądnie – wybieramy dotąd nieznany sobie smak lodów; wrzucamy do fontanny ostatnie zaskórniaki; wysyłamy los na loterii. Dlaczego nie chcemy korzystać ze sprawdzonych rozwiązań lub wolimy myśleć irracjonalnie? Dlatego, że zaspakajanie ciekawości sprawia nam niesamowitą przyjemność! Równie dużą dawkę złudnego szczęścia daje nam nadzieja wygrania głównej nagrody tam, gdzie stawka jest najwyższa, a tym samym prawdopodobieństwo wygranej najniższe.

Ktoś nagle krzyknie: „Ha, bujda, przecież są ludzie, którzy poświęcają się dla innych! Nie wszyscy myślą tylko o sobie!”. Co z tymi, którzy ustępują miejsca w autobusie bogobojnym staruszkom, by cierpieć niewygody jazdy na stojąco? Są przecież i tacy, którzy angażują się w akcje dobroczynne i zbierają pieniądze na cele charytatywne, wystając godzinami pod supermarketem! W końcu trzeba wziąć pod uwagę najwyższe wyrzeczenie i poświęcenie (nawet ulubionych lodów) – dieta! Oni również sprawiają sobie przyjemność! Czują się dobrze, gdy spełnią dobry uczynek; mają skrzydła u ramion, gdy ktoś ma wobec nich dług wdzięczności; bujają w obłokach, marząc (np. o szczupłej sylwetce). Ta grupa ludzi czerpie silną satysfakcję z realizowania myśli i planów, że jest gotowa zainwestować nawet swoje siły – zaspokajanie potrzeb duchowych kosztem wysiłku fizycznego.

Na czym polega życie? Na sprawianiu sobie przyjemności. Owszem, to szlachetnie jeśli odczuwamy przyjemność, dając ją innym. Jednak jeśli nie posiadamy tej wspaniałej cechy, to nic na to nie możemy poradzić (choć przecież zmiana charakteru również może być dla kogoś celem, po osiągnięciu którego odczuje szczęście). || Spośród wszystkich tych ludzi wybieramy polityków. Jedni chcą przyjemności wprost – poczucie władzy, duże pieniądze, wzbudzenie zazdrości sąsiadów. Drudzy pragną przyjemności nieokreślonej – „co się stanie, gdy wcisnę ten guzik?” Z rzadka trafiają się tacy, którzy odczuwają szczęście, ucząc głupszych, broniąc słabszych, uszczęśliwiając innych. To, czy robią to w słuszny sposób (np. ustalając takie, a nie inne limity na leki lub badania) pozostaje już kwestią sporną – światopoglądową.

Ludzie bardzo łatwo przyzwyczajają się do szczęścia. To właśnie dlatego są poirytowani, gdy coś im nie wychodzi; tęsknią za przyjemnością, która już się nie powtórzy; tak bardzo bronią się przed odebraniem im radości. Niedopuszczenie polityka do władzy – to jest właśnie odebranie szczęścia. Choć z różnych pobudek (przyjemność wprost, uszczęśliwianie innych), walczą oni ze sobą o uwagę i przychylność wyborców. Walczą na wszystkie możliwe sposoby, na pięści, za wszelką cenę, do upadłego, do ostatniej kropli krwi, bijąc poniżej pasa, krzycząc, tupiąc, szurając, niszcząc, kradnąc, uwłaczając, manipulując… Wszystko to w imię nieustającej szczęśliwości.

Powodzenia, moi Drodzy!

Simone Johnson

23. Prezydent świata POLITIKA

Czy demokracja to najlepszy sposób na rozstrzyganie wyborów?

Aby zachęcić Państwa do wyrażania swoich opinii, powinnam ich wcześniej czym zbulwersować, a więc napomknąć słówko o anarchii lub monarchii…

Dla nieczytających orędzi przytoczę fragment przemówienia prezydenckiego z 24 listopada:

Czy jesteśmy w stanie polegać na osobach zupełnie różnych od nas?:

Zaufamy liczebniejszej rodzinie sąsiada, z którą prowadzimy odwieczne spory? Prawdę mówiąc, jesteśmy do siebie podobni, jesteśmy w stanie zrozumieć, że według prawa stanowimy niemal nieodróżnialne podmioty gospodarcze. Musimy więc zacisnąć zęby, schować dumę do kieszeni i powiedzieć głośno „Wasze głosy są równie ważne jak nasze”, dodając pod nosem „niestety jest Was więcej, do czorta!”.
Zaufamy włóczędze, który, lubując się w spędzaniu czasu na malowniczej ławeczce przed sklepem z alkoholami, odwiecznie będzie głosował za zwiększeniem opieki socjalnej, czyli zupełnie na złość nam? Właściwie dlaczego jego zdanie liczy się tak, jak nasze? Jak mówić o naszej równości względem siebie, skoro już na pierwszy rzut oka widać nie tylko różnice w wykształceniu, ale i chociażby w zainteresowaniach i priorytetach?
Zaufamy przeciętnemu osiemnastoletniemu wyrostkowi, któremu najczęściej zdaje się, że pozjadał wszystkie rozumy i najczęściej nie ma zielonego pojęcia o czymkolwiek? Jakim prawem „mały knypek” ma decydować o nas, ludziach dojrzałych i z klasą? Niech on lepiej zajmie się tym, czym powinien – szkołą, a nawet i dziewczynami. Od rządzenia łapy precz!
Zaufamy dwóm zgryźliwym tetrykom, którzy przeświadczeni o zbliżającym się końcu ich żywota zapragną zrobić nam jeden ze swoich „śmiesznych” dowcipów, głosując możliwie najmniej poważnie?
Czy stulatek równie mocno chce żyć w idealnym świecie jak my, młodzi tytani teraźniejszości? Jak ocenić to, kto jeszcze powinien mieć prawo głosu, a kto już nie? Czy można obiektywnie stwierdzić, że głos naukowca jest więcej wart niż dwa głosy ubóstwiających alkohol?

Liczę na burzę mózgów! Jeśli owej nie będzie, zostanę zmuszona do smęcenia na temat „syndromu końca rozgrywki”. Stworzę własną filozofie na ten temat i będą mnie Państwo mieli za dziwaczkę

Serdecznie pozdrawiam i czekam na opinie
Simone Johnson

Wszystkich plastyków, malarzy, grafików jak i amatorów obrazu zapraszam do wzięcia udziału w konkursie na zobrazowanie Orderu Prezydenckiego Uznania i Szacunku.
Dajmy ponieść się fantazji, wyobraźni, kreatywności – stwórzmy szlachetny wizerunek dla prestiżowego odznaczenia.

Prace należy „składać” do 5 grudnia, przesyłając link do obrazu wiadomością prywatną do Prezydent Johnson.

6 grudnia odbędzie się wystawa wszystkich nadesłanych grafik, z których, w drodze demokratycznego głosowania, zostanie wybrana najlepsza. Wyniki poznamy 7 grudnia. Tego samego dnia laureaci OPUSa otrzymają Order w „zmaterializowanej formie”.

Zwycięzca konkursu będzie mógł cieszyć się wieczną chwałą i nagrodą pieniężną.

Twórzmy!

Simone Johnson
24. Prezydent świata POLITIKA

Propozycja głosowania: ZA

Uzasadnienie: Gabinet Prezydent Simone Johnson stoi na stanowisku, że powołanie niezależnego związku zrzeszającego i nadzorującego krajowe organizacje piłkarskie jest sprawą niezbędną. Przyjęcie ustawy przyczyni się do ukrócenia samowoli i korupcyjnych praktyk związków piłkarskich w poszczególnych krajach. Dodatkową motywacją do zagłosowania za przyjęciem ustawy jest fakt, iż świat Politika jest państwem – organizatorem Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej EURO 2012. Powołanie Globalnej Unii Piłki Nożnej wpłynie pozytywnie na współpracę międzynarodową, pozwoli na wymianę doświadczeń z innymi krajami, a co za tym idzie, usprawni kolejne etapy oraz zmniejszy koszty przygotowań do rzeczonych zawodów.

/-/Agrypina Sikorska
Sekretarz Stanu ds. Polityki Zagranicznej
w Gabinecie Prezydenta Świata Politika